Historia

W czasie, gdy Kozielec rozparcelowano, czyli na początku XX w. powstała w Kozielcu szkoła i kościół. Szkoła była czteroklasowa i uczył w niej Niemiec – Kohlmeir, po uzyskaniu przez Polskę niepodległości uczył w niej dalej, ale po polsku. Jego następcą został Polak – pan Wesołowski, który pracował w szkole do wybuchu II wojny światowej. Istniejący do dnia dzisiejszego Kościół był ewangelicki, polska ludność katolicka jeździła do kościoła w Niewieścinie.

Bliskość Wisły, przyczyniła się do tego że Kozielec rozkwitał w okresie przedwojennym jako ważne miejsce żeglugi wiślanej – prowadził bowiem przez naszą nadwiślańską miejscowość tzw. „bursztynowy szlak”. Znajdowała się tu przystań rzeczna, kursowały po Wiśle regularnie cztery statki pasażerskie: do Chełmna, Gdańska i Warszawy. Obok przystani znajdowała się karczma „Nad Wisłą”, którą prowadziło kilka pokoleń Keiserów (byli to baptyści, ich groby rodzinne znajdują się niedaleko parowów nadwiślańskich – fragmenty zachowały się do dnia dzisiejszego).
Jedna z najstarszych mieszkanek Kozielca - mieszkająca tu od dnia urodzenia od 1923 roku pani Jaroszewska pamięta, że za czasów jej dzieciństwa znajdowała się w tej karczmie szafa grająca, przy dźwiękach której odbywały się potańcówki dla okolicznej młodzieży, zarówno polskiej jak i niemieckiej. Drugim miejscem gdzie bawiła się ówczesna młodzież był plac przy kasztanowcu (drzewo rośnie do dziś) w naszym kozieleckim parku. Charakterystycznymi i symbolicznymi punktami dla Kozielca były miejsca, gdzie stały krzyże. Były dwa takie miejsca Jeden na posesji państwa Pociot - postawiony przez rodzinę w 1933 roku – dzisiaj w tym miejscu znajduje się figurka Jezusa. Poświęcenie tego krzyża – symbolu nie tylko religijnego, ale utożsamianego z polskością –miało bardzo uroczysty charakter. Na uroczystość tę zjechali się Polacy z Kozielca, Suponina i Cieleszyna i okolicy. Gospodarze przygotowali dla wszystkich ucztę, recytowano polskie wiersze, śpiewano polskie pieśni. Drugi krzyż postawiono w 1947 roku w pobliżu szkoły i stoi tam do dziś.